Het overnemen van de moederzorg voor het kalf door de melkveehouder schept de verantwoordelijkheid om het beter, of minstens zo goed, te doen dan de moederkoe. De gemiddelde veehouder lijkt in het huidige systeem niet of onvoldoende in staat om aan de zorgbehoefte van het kalf te voldoen. De huidige sterftepercentages van kalveren geven aan dat een frisse blik op de huidige opvang- en opfoksystemen gewenst is.
Er zijn alternatieve ontwerpen nodig die beter tegemoet komen aan de behoeftes van kalf én veehouder. Ontwerpen waarin het beter beheersen van micro-organismen een plek krijgt, voldoende aandacht is voor de kwaliteit en kwantiteit van de biest, melk en melkvervangende producten (vloeibare voedingsfase), en waarin functies die de koe normaalgesproken vervult, zoals zogen, zo goed mogelijk worden ingevuld of nagebootst om de positieve effecten van zogen bij de koe in het nieuwe systeem een juiste plek te geven.
Ontwerpen die de veehouder geen extra tijd kosten, waarbij werkzaamheden zo veel mogelijk gepland kunnen worden, en die inzicht geven in de gezondheid en weerbaarheid van de dieren. Alleen zo kan een kalf, dat geboren wordt zonder enige weerstand, zich ontwikkelen tot een gezond, evenwichtig en weerbaar dier, en uiteindelijk uitgroeien tot een robuuste, probleemloze melkkoe of tot een dier dat op een meer verantwoorde wijze een plek elders in de keten vindt.
