Sinds de start van het Gemeenschappelijk landbouwbeled (GLB) is het voor melkveehouders belangrijk om toekomstbestendig te zijn. Dit kan door middel van de eco-regeling. De verlengde weidegang is één van deze 26 eco-activiteiten. Vakblad Melkveebedrijf was nieuwsgierig hoe deze eco-activiteit in de praktijk werkt en ging daarom in gesprek met melkveehouders. In dit artikel lees je over de ervaring van melkveehouder Jos Scheerskamp.
Jos Scheerskamp heeft, samen met zijn ouders, een melkveebedrijf in Hernen (Gelderland). Zij hebben veertig hectare grond, waarop zeventig melkkoeien rondlopen. “Het is echt een familiebedrijf. Mijn opa is in 1971 hier begonnen. Daarna heeft mijn vader het overgenomen en ik sta nu op het punt het bedrijf over te nemen. Ik zit nu nog op school, in het laatste jaar van de Aeres Hogeschool in Dronten. Het mooie van dit vak is dat je samenwerkt met de natuur. Het blijft ook mooi om met levende dieren te werken.”
Volgens Scheerskamp kwam de verlengde weidegang gunstig uit voor de vergoeding bij de eco-regeling. “Het opgeven van die uren weidegang was een klein beetje extra werk. Je kunt er namelijk voor kiezen om binnen deze regeling wat extra te doen en op die manier een extra vergoeding te krijgen. Maar die weidegang-uren maakten wij daarvoor al. Er hangt nu alleen een labeltje ‘verlengde weidegang’ aan en zo geven wij het ook op aan RVO. We zijn ook bezig met het milieu, maar meer vanuit het oogpunt van de koe. Wat is het beste voor de koe? Ook moet je er goed voor zorgen dat de grond, waarmee je werkt,
telkens gevoed wordt.”
Voor Scheerskamp is een lange weidegang vanzelfsprekend. “We proberen zoveel mogelijk te weiden. En dat zullen we ook altijd blijven doen. Het bespaart ons een hoop op eiwitkosten. Al het gras wat koeien zelf uit het land halen hoef je ook niet in te kuilen en weer voor de koeien neer te leggen. Wij hadden ons afgelopen jaar opgegeven voor 1.500 uur en minimaal 120 dagen. Dat was het afgelopen jaar wel een uitdaging, omdat het allemaal door het natte weer later opstartte. Maar we zijn uiteindelijk wel aan de uren gekomen.”
Tekst Peter Westhof
Beeld: beeldarchief Prosu bv
